Als je de oprit bij Ada en Gerrit Boeijink oprijdt, valt meteen het buxusvarken op. Door Gerrit zelf geknipt. “Het kostte wel een aantal jaren; een buxus groeit niet zo hard. Het is een herkenningspunt.”



Ada en Gerrit hebben een gesloten bedrijf. In Ruurlo. Ze houden 80 tot 90 zeugen en ongeveer 600 vleesvarkens. Ook de kinderen werken mee, indien nodig. De oudste zoon is de bedrijfsopvolger. Hij werkt nu op gangbaar bedrijf in de buurt. “Behalve biologische varkens hebben we een perceel met maïs. Een deel daarvan is voor eigen gebruik, het andere deel gaat naar de voerfabriek.” 



‘Gedwongen’ overstap

In 1998 is de overstap gemaakt van gangbaar naar biologisch. “Voor het gangbare bedrijf was uitbreiding bittere noodzaak om rendabel te blijven”, zegt Gerrit. “De benodigde vergunning werd echter niet verleend. Eigenlijk hadden we toen twee alternatieven. Óf verhuizen óf het bedrijf op een andere manier voortzetten.” Het overleg met de kinderen was heel kort: verhuizen was geen optie. Dat maakte de keus om over te stappen naar biologisch eenvoudiger. 



Geen subsidie

Er moest wel geïnvesteerd worden. “De bank wilde in eerste instantie niet meewerken. Bovendien kwamen we voor de ‘overgangssubsidie’ vanuit het ministerie van Landbouw niet in aanmerking.” Later ontvingen collega’s deze subsidie wél. “We moesten dus zelf wat pionieren en uitzoeken. Gelukkig heb ik altijd al iets gehad met dieren. Door schade en schande werden we steeds wijzer,” zegt Gerrit.

Al met al was het toch een hele stap. “In het begin deed ik nog gangbaar en biologisch naast elkaar, om het verschil niet te groot te maken. Nu zijn we volledig biologisch.” Ada vult aan: “We hebben er enkele jaren over gedaan om op het huidige niveau te komen. Het was af en toe best moeilijk Toch hebben we er geen seconde spijt van gehad.”

Eksters op de rug
“De dieren hebben het naar hun zin”, vervolgt Gerrit. “Het is ruim en licht in de stal. Vroeger hoorde ik alleen een vrachtwagen die het erf op reed. Nu zie ik ‘m ook.”
In het voorjaar zitten jonge eksters op de rug van de zeugen. “Daar kunnen we ontzettend van genieten. Elk jaar weer. Het hele systeem bevalt ons. Wij zijn niet zo van de massa.”
Er komen regelmatig bezoekers naar de varkens kijken. “Padvinders, lagere scholen, huisvrouwenclubs, afnemers, dagjesmensen: ze zijn van harte welkom. Maar ik laat niet iedereen in de stallen. Veel mensen vinden het al mooi als naar de varkens in de wei kunnen kijken.”

“Ik zal nooit zeggen dat biologisch vlees beter is. Dat weet ik namelijk niet. Het is wel zo dat ík er zelf een beter gevoel bij heb, bij de manier waarop ik mijn dieren grootbreng. Dat is geen oordeel over gangbaar. Het gaat dus om de gedachtegang erachter.”

Niet te hard van stapel
De markt voor biologische producten werd en wordt gestimuleerd door de overheid. In de ogen van Gerrit Boeijink liepen de partijen in het begin van deze eeuw veel te hard van stapel. “Een markt kan niet plotseling keihard groeien, zonder daar de weerslag van te krijgen. Het is een nichemarkt. Het is belangrijk om met één verhaal consistent naar buiten te treden. Daarbij moet je de promotie in mijn ogen niet overdrijven.”

Samenwerking met De Groene Weg
Over de samenwerking met De Groene Weg zijn de varkenshouders goed te spreken. “Het is prettig dat we één aanspreekpunt hebben”, zegt Ada. “We hoeven voor onze contacten met De Groene Weg niet met meerdere personen om de tafel. De lijnen zijn kort. De communicatie is prima, zeker met de moderne middelen van tegenwoordig. FarmingNet is daarbij een perfect hulpmiddel. Door de jaren heen heeft De Groene Weg meer body gekregen. Het is nu veel beter georganiseerd. We profiteren van de kennis die bij gangbaar is opgedaan en die we bij DGW prima kunnen gebruiken.”